Αυτοί έδειξαν τον δρόμο!

Υπήρξε μια εποχή που το παιχνίδι δεν το έβρισκες έτοιμο σε ένα κατάστημα. Το έφτιαχνες με τα χέρια σου. Με ένα κομμάτι ξύλο, με ό,τι περίσσευε στην αποθήκη του σπιτιού και με λίγη από εκείνη την παιδική φαντασία που μπορούσε να μετατρέψει τα πιο απλά πράγματα σε ολόκληρο κόσμο.

Κάπως έτσι, δεκαετίες πριν τα πατίνια γίνουν μόδα και γεμίσουν τους δρόμους των πόλεων, τα παιδιά στις Λίμνες Αργολίδας είχαν ήδη ανακαλύψει τη δική τους εκδοχή. Χωρίς μπαταρίες, χωρίς ηλεκτρικά μοτέρ και φυσικά χωρίς χρήματα για ακριβά παιχνίδια. Μόνο με ξύλο, ρουλεμάν και μπόλικη εφευρετικότητα.

Στο ορεινό χωριό της Αργολίδας, οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες δεν άφηναν πολλά περιθώρια στις οικογένειες. Αυτό όμως δεν μπορούσε να σταματήσει τα παιδιά από το παιχνίδι. Έψαχναν στις αποθήκες των σπιτιών και στα εργαστήρια των τεχνιτών, μάζευαν ό,τι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και κατασκεύαζαν μόνα τους τα περίφημα αυτοσχέδια πατίνια.

Το μοναδικό υλικό που ήταν δύσκολο να βρεθεί στο χωριό ήταν τα ρουλεμάν. Συνήθως τα έφερναν οι γονείς από συνεργεία αυτοκινήτων στο Άργος και το Ναύπλιο. Τρία ρουλεμάν ήταν αρκετά για να αρχίσει η περιπέτεια.

Και μετά ερχόταν η μεγάλη στιγμή.

Οι πολλές κατηφόρες των Λιμνών μετατρέπονταν σε πίστες. Τα παιδιά ανέβαιναν στα ξύλινα πατίνια, έπαιρναν φόρα και ξεχύνονταν στους δρόμους. Οι ρόδες χτυπούσαν πάνω στο έδαφος, οι φωνές γέμιζαν τις γειτονιές και κάθε κούρσα γινόταν μια μικρή ιστορία που θα θυμούνταν για χρόνια. Δεν υπήρχαν μετάλλια και κύπελλα. Έπαθλο ήταν το γέλιο, η παρέα και εκείνη η αίσθηση ελευθερίας καθώς η κατηφόρα άνοιγε μπροστά τους.

Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν και ο κόσμος άλλαξε. Εκείνο όμως το απλό παιχνίδι δεν χάθηκε.

Μετατράπηκε σε έθιμο και κάθε χρόνο αναβιώνει στις Λίμνες Αργολίδας, φέρνοντας ξανά μικρούς και μεγαλύτερους πάνω στα αυτοσχέδια πατίνια. Η αναβίωσή του έχει συνδεθεί με τον εορτασμό της Υπαπαντής του Κυρίου, κρατώντας ζωντανή μια μικρή αλλά πολύτιμη σελίδα της ιστορίας του χωριού.

Γιατί στις Λίμνες τα πατίνια δεν ήταν μόδα. Ήταν ανάγκη που έγινε παιχνίδι, παιχνίδι που έγινε ανάμνηση και ανάμνηση που έγινε παράδοση. Και δεκαετίες πριν τα πατίνια κατακτήσουν τις πόλεις, τα παιδιά αυτού του μικρού χωριού της Αργολίδας είχαν ήδη δείξει τον δρόμο.