«Ίσως έγινα ηθοποιός γιατί δεν άντεχα να βλέπω στεναχωρημένα πρόσωπα»
Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ένας από τους πιο αγαπημένους Έλληνες ηθοποιούς, μίλησε πριν λίγο καιρό στη Δανάη Μπάρκα με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Μισάνθρωπος» και μοιράστηκε άγνωστες πτυχές της πορείας και της φιλοσοφίας του.
Η ειλικρίνεια του «Μισάνθρωπου» και τα social media
«Ξεκινάω πάντα με ένα όνειρο. Δεν έχω καμία αγωνία από την αρχή ότι κάτι μπορεί να γίνει επιτυχία. Ξεκινάω με το ανάποδο, “πάμε για το χειρότερο”». Ο ηθοποιός παραδέχτηκε ότι ο ρόλος του στην παράσταση τον συγκίνησε ιδιαίτερα: «Νιώθω υπέροχα για τον «Μισάνθρωπο», γιατί ήταν ένα στοίχημα το οποίο ήρθε από το υπερπέραν. Ο ρόλος που υποδύομαι είναι αφόρητα ειλικρινής και δε βάζει νερό στο κρασί του». Σύνδεσε μάλιστα το έργο του Μολιέρου με τη σημερινή εποχή: «Ο Μολιέρος ήθελε να σατιρίσει τους ανθρώπους εκείνης της εποχής που ζούνε σ’ έναν ψεύτικο κόσμο και αυτό είναι τόσο γνώριμο σ’ εμάς με τα social media. Όλοι είμαστε ευτυχισμένοι στα social media, έχουμε αγωνία για τα likes και τους followers».
Τα όνειρα και η προσωπική ευτυχία
Ο Χαραλαμπόπουλος αποκάλυψε πως ποτέ δεν είχε μεγάλες φιλοδοξίες: «Είχα πολύ λιγότερα όνειρα όταν ξεκίνησα αυτή τη δουλειά για να μη σου πω ότι είμαι τρισευτυχισμένος ακόμα και τώρα να σταματούσα τη δουλειά. Ποτέ δεν είχα όνειρο να συνεργαστώ με όλους αυτούς που έχω συνεργαστεί, Ποτέ δεν είχα όνειρο να παίξω στην Επίδαυρο. Ποτέ δεν είχα όνειρο να φτάσω σε σημείο να παίρνω τέτοια αγάπη από τον κόσμο και είμαι πολύ χαρούμενος. Τα όνειρα που έχω είναι μόνο να είναι καλά οι άνθρωποί μου και να είμαστε ευτυχισμένοι». Συγκινημένος πρόσθεσε: «Ίσως έγινα ηθοποιός γιατί δεν μου άρεσε να βλέπω στεναχωρημένα πρόσωπα και ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε. Ίσως στο σχολείο να ήθελα να είμαι το επίκεντρο, αλλά είχα και μία ντροπαλοσύνη που με κράταγε σε μία ισορροπία. Όταν μπήκα στη δουλειά άρχισα να ζητάω να είμαι το επίκεντρο μέσα από αυτό που κάνω πάνω στη σκηνή».
Η αλήθεια, η ησυχία και το μικρόφωνο
«Σ’ αυτή την κοινωνία που ζούμε δε μπορώ να μη βάλω νερό στο κρασί μου, όχι γιατί θέλω να επιβιώσω, αλλά γιατί θέλω να έχω την ησυχία μου. Ειδικά όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, αν πεις το παραμικρό παραπάνω, παντού θα βλέπεις τίτλους που δεν είναι σημαντικοί. Έχω περάσει όλα τα περίεργα στάδια του να φοβάμαι που με αναγνωρίζουν. Τώρα τα χαίρομαι». Για το μικρόφωνο, παραδέχτηκε: «Έχω ξεπεράσει τον φόβο του μικροφώνου, γιατί ξέρω σε ποιες ερωτήσεις δεν θα απαντήσω. Δεν φταίνε τα παιδιά που ρωτάνε. Πολλές φορές στεναχωριέμαι γιατί πρέπει να κάνουν κάποιες ερωτήσεις που δεν είναι της στιγμής. Όταν περνάς τη χαρά της πρεμιέρας και σε ρωτάνε κάτι εντελώς άσχετο, λες “παιδιά, καλύτερα να μη σας απαντήσω σ’ αυτό”».
Η εμπειρία με τον Πίτερ Στάιν
Μεγάλο κεφάλαιο στη συνέντευξή του αποτέλεσε η συνεργασία με τον Πίτερ Στάιν: «Με τον Πίτερ Στάιν ένιωσα ξανά μαθητής». Ο ηθοποιός θυμήθηκε το τηλεφώνημα που τον αιφνιδίασε: «Ο καλλιτεχνικός διευθυντής μου λέει “μπορεί να έρθουμε σε επαφή με τον Πέτερ Στάιν. Έχει κάνει στο Παρίσι τον “Μισάνθρωπο”. Όταν μου είπαν να κάνουμε τον “Μισάνθρωπο” έπαθα ένα σοκ για τους δικούς μου λόγους και λέω “είμαι μέσα”».


















