Όσα άφησε πίσω της η πύρινη λαίλαπα

Η επόμενη ημέρα στα Φίχτια Αργολίδας, στο Μπόρσα και στην ευρύτερη περιοχή προς το Κουτσοπόδι, δεν ξημέρωσε όπως όλες οι άλλες. Ξημέρωσε πάνω σε μια γη που μοιάζει να έχασε μέσα σε λίγες ώρες το χρώμα, τη ζωντάνια και την ανάσα της. Εκεί όπου μέχρι χθες απλώνονταν καλλιέργειες, αυλές και περιβόλια, σήμερα κυριαρχεί μια ατελείωτη σιωπή, διακοπτόμενη μόνο από τον ήχο του ανέμου που παρασύρει τη στάχτη.

Το βλέμμα χάνεται σε έναν ορίζοντα βαμμένο στο μαύρο. Καμένα δέντρα στέκουν όρθια σαν σκιές, χωράφια που άλλοτε έδιναν ζωή έχουν μετατραπεί σε άγονες εκτάσεις, ενώ η μυρωδιά της καμένης γης παραμένει βαριά, υπενθυμίζοντας ότι η μάχη με τις φλόγες μπορεί να τελείωσε, όμως οι πληγές της μόλις άρχισαν να αποκαλύπτονται.

Σε κάθε γωνιά συναντά κανείς εικόνες που δύσκολα χωρούν σε λόγια. Αποθήκες γκρεμισμένες, αγροτικά μηχανήματα, αυτοκίνητα και οχήματα παραμορφωμένα από τις ακραίες θερμοκρασίες, σωροί από σίδερα και στάχτες εκεί όπου μέχρι πριν από λίγες ώρες υπήρχε μόχθος, εργασία και καθημερινότητα. Οι αρδευτικές εγκαταστάσεις, τόσο πολύτιμες για την αγροτική παραγωγή, δεν υπάρχουν πλέον, αφήνοντας πίσω τους ένα ακόμη βαρύ πλήγμα για τους ανθρώπους της υπαίθρου.

Οι κατοικίες φέρουν πάνω τους τα ανεξίτηλα σημάδια της καταστροφής. Μαυρισμένοι τοίχοι, κατεστραμμένες στέγες, σπασμένα παράθυρα και αυλές γεμάτες αποκαΐδια συνθέτουν ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο τόπο εγκατάλειψης παρά ένα ζωντανό χωριό. Κάθε σπίτι αφηγείται τη δική του ιστορία, κάθε γωνιά κρύβει μια προσωπική απώλεια.

Οι κάτοικοι περιπλανώνται ανάμεσα στα χαλάσματα με βλέμμα βουβό. Άλλοι ψάχνουν ό,τι απέμεινε από τις περιουσίες τους, άλλοι στέκονται ακίνητοι μπροστά στις καμένες εκτάσεις, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν πως οι κόποι μιας ζωής χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες. Δεν είναι μόνο οι υλικές ζημιές που βαραίνουν τις ψυχές τους· είναι η αίσθηση ότι ένας ολόκληρος τόπος άλλαξε πρόσωπο από τη μία στιγμή στην άλλη.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, γεννιέται και η πιο δύσκολη αποστολή. Να ξεκινήσει ξανά η ζωή. Να καθαριστούν οι στάχτες, να ξαναφυτευτούν τα χωράφια, να αποκατασταθούν οι υποδομές, να ανοίξουν πάλι οι πόρτες των σπιτιών και να ακουστούν ξανά παιδικές φωνές εκεί όπου σήμερα κυριαρχεί η απόλυτη σιωπή.

Γιατί τα Φίχτια, τό Μπόρσα και ολόκληρη η πληγωμένη Αργολίδα μπορεί να γονάτισαν από τη φωτιά, όμως η ελπίδα, η αντοχή και η δύναμη των ανθρώπων της παραμένουν ζωντανές, περιμένοντας τη στιγμή που ο τόπος θα αρχίσει να γεννιέται ξανά μέσα από τις στάχτες.