Πώς γίνεται οι Μυκήνες να σφύζουν από κόσμο και το Άργος να παραμένει «φάντασμα»;
Απορία πολιτών για την τουριστική απομόνωση του Άργους
Εύλογες απορίες εκφράζουν αναγνώστες του Argolida Planet για το πώς είναι δυνατόν ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών να σημειώνει δεκάδες χιλιάδες επισκέψεις κάθε χρόνο, και παρ’ όλα αυτά το Άργος να μοιάζει με έρημη πόλη.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως έχουμε ήδη δημοσιεύσει, είναι ο Ιανουάριος 2025 – ένας μήνας παραδοσιακά «νεκρός» για την τοπική αγορά – όπου οι Μυκήνες και η Επίδαυρος σημείωσαν πανελλαδικό ρεκόρ επισκεψιμότητας, ξεπερνώντας ακόμη και την Ακρόπολη.
Πού καταλήγουν οι χιλιάδες επισκέπτες;
Η απάντηση είναι γνωστή: στο Ναύπλιο. Κανείς δεν σταματά στο Άργος. Και το ερώτημα που τίθεται από πολίτες – και με το οποίο συμφωνούμε απόλυτα – είναι: τι κάνει ο Δήμος Άργους Μυκηνών για να αλλάξει αυτή την εικόνα;
Τόσο δύσκολο είναι να υπάρξουν συνεργασίες;
Από τη στιγμή που το μεγαλύτερο ποσοστό των επισκεπτών φτάνει στην περιοχή μέσω τουριστικών και ταξιδιωτικών γραφείων, γιατί δεν προχωρά ο Δήμος σε συμφωνίες με αυτά τα γραφεία;
Γιατί να μη δώσουν κίνητρα ώστε να εντάξουν και το Άργος στο πρόγραμμά τους, έστω για μια σύντομη στάση που θα τονώσει την τοπική αγορά;
Το μοντέλο των νησιών που… δουλεύει
Σε πολλές τουριστικές περιοχές – ειδικά στα νησιά – όλοι συνεργάζονται: ξενοδόχοι, επαγγελματίες οδηγοί, τουριστικά γραφεία, καταστήματα εστίασης. Όλοι επωφελούνται. Στο Άργος, όμως, δεν γίνεται τίποτα παρόμοιο.
Τι περιμένουμε; Να χαθεί κάποιος στον δρόμο για το Ναύπλιο και να βρεθεί κατά λάθος στο Άργος;
Δεν υπάρχει ούτε ένας που να το σκέφτηκε;
Μιλάμε για μια δημοτική αρχή με πολλούς αιρετούς, ακριβοπληρωμένους συμβούλους, άτομα με εμπειρία στο εμπόριο, τον Εμπορικό Σύλλογο Άργους που έχει μείνει ουσιαστικά ανενεργός…
Και όμως, κανείς δεν έχει σκεφτεί να ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με τουριστικούς πράκτορες, να κάνει επαφές, να προτείνει και να διεκδικήσει;
Δεν τους πειράζει που το Άργος μαραζώνει;
Το Άργος αργοπεθαίνει, η αγορά στενάζει, οι επαγγελματίες βρίσκονται στα όρια της απελπισίας και κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται.
Τόση αδράνεια, τόση αδιαφορία…
