«Ο μισός μισθός πάει στο ενοίκιο»

Κάποτε, η αναζήτηση ενός σπιτιού ήταν η αρχή μιας νέας ζωής. Σήμερα, για πολλούς κατοίκους της Αργολίδας, έχει μετατραπεί σε έναν ατελείωτο αγώνα γεμάτο άγχος, αβεβαιότητα και απογοήτευση. Κάθε νέα αγγελία ανοίγει με μια μικρή ελπίδα και κλείνει λίγα δευτερόλεπτα αργότερα με ένα ακόμη σοκ. Τα ενοίκια ανεβαίνουν διαρκώς, τα διαθέσιμα σπίτια λιγοστεύουν και το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή στέγη μοιάζει να απομακρύνεται όλο και περισσότερο.

Στο Άργος και το Ναύπλιο, οι τιμές των ενοικίων έχουν εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια. Οι περισσότεροι συμφωνούν πως πλέον δεν πρόκειται απλώς για μια ακριβή αγορά, αλλά για μια πραγματικότητα που πιέζει ασφυκτικά κάθε νοικοκυριό. Νέοι εργαζόμενοι, ζευγάρια, οικογένειες, δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμη και συνταξιούχοι, δυσκολεύονται να βρουν ένα σπίτι που να μπορούν πραγματικά να πληρώσουν.

«Δίνω σχεδόν τον μισό μισθό μου μόνο για το ενοίκιο», λέει στο Argolida Planet ο Νίκος, 31 ετών από το Άργος. «Κάποτε μπορούσες να αποταμιεύσεις κάτι. Σήμερα πληρώνεις το σπίτι και αναρωτιέσαι αν θα φτάσουν τα χρήματα για το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα και τη βενζίνη. Δεν μιλάμε για πολυτέλειες. Μιλάμε για τα αυτονόητα.»

Η Ελένη, 28 ετών από το Ναύπλιο, περιγράφει πως αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθεια να ζήσει μόνη της. «Έψαχνα μήνες για ένα μικρό διαμέρισμα. Όσα έβρισκα είτε είχαν ήδη νοικιαστεί είτε ζητούσαν ποσά που δεν μπορούσα να καλύψω. Επέστρεψα στο πατρικό μου, όχι γιατί το ήθελα, αλλά γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή.»

Το πρόβλημα, όπως εξηγούν πολίτες και άνθρωποι της αγοράς, δεν οφείλεται σε έναν μόνο λόγο. Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί σημαντικά το κόστος κατασκευής, οι ανακαινίσεις, οι τιμές των υλικών, αλλά και οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων. Παράλληλα, ιδιαίτερα στο Ναύπλιο, αρκετές κατοικίες έχουν στραφεί στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, μειώνοντας αισθητά τον αριθμό των σπιτιών που διατίθενται για μόνιμη κατοικία.

Όταν η προσφορά μειώνεται και η ζήτηση αυξάνεται, οι τιμές ανεβαίνουν σχεδόν αναπόφευκτα. Την ίδια στιγμή, εκπαιδευτικοί, γιατροί, στρατιωτικοί, εποχικοί εργαζόμενοι και νέοι που επιλέγουν να παραμείνουν στην Αργολίδα αναζητούν κάθε χρόνο κατοικία, εντείνοντας ακόμη περισσότερο την πίεση στην αγορά.

Ο Κώστας, 45 ετών, πατέρας δύο παιδιών από το Άργος, λέει πως η μεγαλύτερη αγωνία δεν είναι μόνο το σημερινό ενοίκιο, αλλά το επόμενο. «Κάθε φορά που λήγει το συμβόλαιο, φοβάμαι ότι θα μου ζητηθεί άλλη μια αύξηση. Μπορεί να είναι 100 ή 150 ευρώ παραπάνω. Για μια οικογένεια αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κόψεις από κάπου αλλού. Από τα παιδιά, από τις εξόδους, ακόμη και από βασικές ανάγκες.»

Για τη Μαρία, 69 ετών από το Ναύπλιο, η κατάσταση είναι ακόμη πιο δύσκολη. «Μετά το ενοίκιο, πληρώνω λογαριασμούς, φάρμακα και ό,τι περισσέψει πάει στο φαγητό. Κάθε τέλος του μήνα κάνω λογαριασμούς για να δω αν μπορώ να αγοράσω όλα όσα χρειάζομαι. Δεν ζητάμε πολλά. Ζητάμε να μπορούμε να ζούμε με αξιοπρέπεια.»

Την ίδια αγωνία μοιράζεται και ο Γιώργος, 35 ετών από το Άργος, ο οποίος σχεδίαζε να δημιουργήσει οικογένεια. «Σκεφτόμασταν να παντρευτούμε και να νοικιάσουμε ένα μεγαλύτερο σπίτι. Όταν είδαμε τις τιμές, βάλαμε τα σχέδια στην άκρη. Πώς να κάνεις οικογένεια όταν το ενοίκιο απορροφά σχεδόν τον μισό σου μισθό;»

Πέρα όμως από τις αυξήσεις, υπάρχει και ένα ακόμη πρόβλημα που ακούγεται όλο και πιο συχνά. Τα σπίτια απλώς δεν υπάρχουν. Πολλές αγγελίες εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες, ενώ αρκετοί ενδιαφερόμενοι καλούνται να ανταγωνιστούν δεκάδες άλλους για το ίδιο διαμέρισμα. Έτσι, πολλοί αποδέχονται υψηλότερα ενοίκια μόνο και μόνο επειδή φοβούνται ότι δεν θα βρουν τίποτα άλλο.

Η στέγη δεν είναι επένδυση μόνο για όσους αγοράζουν ακίνητα. Είναι το θεμέλιο της καθημερινότητας κάθε ανθρώπου. Είναι το μέρος όπου μεγαλώνουν παιδιά, ξεκινούν οικογένειες, χτίζονται όνειρα και επιστρέφει κανείς ύστερα από μια δύσκολη ημέρα. Όταν όμως το ενοίκιο μετατρέπεται στη μεγαλύτερη οικονομική πληγή ενός νοικοκυριού, τότε το πρόβλημα παύει να αφορά μόνο την αγορά ακινήτων. Αγγίζει την ίδια την ποιότητα ζωής, τη δυνατότητα των νέων να παραμείνουν στον τόπο τους και το μέλλον ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.

Και ίσως η φράση που ακούστηκε περισσότερο από όλες στις συζητήσεις του Argolida Planet με τους πολίτες να είναι και η πιο χαρακτηριστική:

«Δεν φοβόμαστε ότι δεν θα έχουμε χρήματα για διακοπές. Φοβόμαστε μήπως μια μέρα δεν μπορούμε να πληρώσουμε το σπίτι μας.»