Η απόφαση του Πρωτοδικείου Ναυπλίου που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα για χιλιάδες δανειολήπτες

Μια ιδιαίτερα σημαντική δικαστική απόφαση με ευρύτερο αντίκτυπο για χιλιάδες δανειολήπτες που έχουν δει τα δάνειά τους να μεταβιβάζονται σε servicers και εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου, κρίνοντας ότι δεν μπορεί ένας οφειλέτης να χάνει τη δικαστική προστασία της περιουσίας του όταν οι ίδιες οι εταιρείες δεν του παρέχουν τη δυνατότητα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Η υπόθεση αφορούσε γυναίκα που είχε υπαχθεί στις διατάξεις του νόμου Κατσέλη, έχοντας εξασφαλίσει με δικαστική απόφαση τη ρύθμιση των οφειλών της και την προστασία της κύριας κατοικίας της. Παρ’ όλα αυτά, κινδύνευσε να εκπέσει από τη ρύθμιση, όχι επειδή αρνήθηκε να καταβάλει τις δόσεις που της είχαν επιβληθεί, αλλά επειδή δεν της γνωστοποιούνταν οι τραπεζικοί λογαριασμοί στους οποίους έπρεπε να πραγματοποιεί τις καταθέσεις.

Το δικαστήριο έκρινε ότι η στάση των εταιρειών διαχείρισης ήταν καταχρηστική, καθώς η δανειολήπτρια είχε αποδείξει πως κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να συμμορφωθεί με τις δικαστικές αποφάσεις. Σύμφωνα με το σκεπτικό, αναζητούσε με κάθε πρόσφορο τρόπο τους λογαριασμούς πληρωμής, επισκεπτόταν τραπεζικά καταστήματα, επικοινωνούσε τηλεφωνικά με τα αρμόδια τμήματα και απέστειλε ακόμη και εξώδικες δηλώσεις και προσκλήσεις, ζητώντας να της υποδειχθούν τα στοιχεία κατάθεσης.

Παρά τις συνεχείς ενέργειές της, δεν έλαβε την απαιτούμενη ενημέρωση. Το δικαστήριο επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι οι αρμόδιοι υπάλληλοι «κώφευαν», ενώ διαπιστώνει πως ούτε στα εξώδικα που απέστειλαν αργότερα οι εταιρείες γνωστοποιήθηκαν οι λογαριασμοί στους οποίους όφειλε να καταβάλλει τις δόσεις της.

Σύμφωνα με την απόφαση, οι συνεχείς τιτλοποιήσεις των δανείων και οι αλλαγές στη διαχείρισή τους, σε συνδυασμό με την αδράνεια των αρμόδιων φορέων, δημιούργησαν την εικόνα μιας ασυνεπούς οφειλέτριας, ενώ στην πραγματικότητα εκείνη επιδίωκε να τηρήσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις που της είχαν επιβληθεί από το δικαστήριο.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου έκρινε ότι οι εταιρείες διαχείρισης άσκησαν το δικαίωμά τους κατά παράβαση της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών, επιδιώκοντας την έκπτωση της δανειολήπτριας από τη δικαστική ρύθμιση, παρά το γεγονός ότι οι ίδιες δεν είχαν διασφαλίσει τις προϋποθέσεις για την ομαλή καταβολή των δόσεων.

Ιδιαίτερη βαρύτητα απέδωσε επίσης στο γεγονός ότι, μόλις τελικά γνωστοποιήθηκαν οι σωστοί λογαριασμοί, η οφειλέτρια άρχισε να πληρώνει κανονικά τις δόσεις της, ενώ από τα στοιχεία της δικογραφίας προέκυψε πως είχε ήδη εξοφλήσει πλήρως τις απαιτήσεις μίας από τις πιστώτριες, στοιχείο που ενίσχυσε την κρίση ότι ουδέποτε επιχείρησε να αποφύγει τις υποχρεώσεις της.

Με την απόφασή του, το δικαστήριο όχι μόνο απέτρεψε την απώλεια της προστασίας που παρείχε ο νόμος Κατσέλη, αλλά προχώρησε και σε μεταρρύθμιση του χρόνου έναρξης των καταβολών για τη διάσωση της κύριας κατοικίας, κρίνοντας ότι η καθυστέρηση δεν μπορούσε να αποδοθεί στη δανειολήπτρια.

Πρόκειται για μια απόφαση που εκτιμάται ότι μπορεί να αποτελέσει σημαντικό δικαστικό προηγούμενο για αντίστοιχες υποθέσεις, όπου οι δανειολήπτες βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες της αδυναμίας επικοινωνίας και ενημέρωσης από τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων.