Σήμερα είναι πατέρας και στέλνει ένα δυνατό μήνυμα στους νέους

«Ξέρεις ποιο είναι το δύσκολο; Δεν είναι μόνο να σταματήσεις τα ναρκωτικά. Είναι να πείσεις τους άλλους ότι δεν είσαι πια αυτός που ήσουν.»

Ο Μάρκος είναι 30 χρονών, ζει σε ένα μικρό χωριό της Αργολίδας, εργάζεται σκληρά και όταν τελειώνει η μέρα του επιστρέφει στο σπίτι του, εκεί όπου τον περιμένει το σημαντικότερο πρόσωπο της ζωής του. Η μικρή του κόρη. Αν τον συναντήσεις σήμερα στον δρόμο, δύσκολα μπορείς να φανταστείς τη διαδρομή που κουβαλάει πίσω του. Εκείνος όμως δεν την κρύβει. Δεν θέλει να την ξεχάσει. Θέλει απλώς να μην είναι καταδικασμένος να ζει για πάντα μέσα σε αυτήν.

«Θα έχω πάντα τη στάμπα του πρεζάκια», μας λέει. Δεν το λέει με θυμό. Περισσότερο σαν κάτι που έχει αποδεχθεί ότι θα τον ακολουθεί, έστω κι αν ο ίδιος έχει προχωρήσει πολλά χιλιόμετρα μακριά από εκείνο το παιδί που κάποτε πίστευε ότι μπορεί να δοκιμάζει χωρίς να πληρώνει το τίμημα.

Ήταν ακόμη μικρός όταν μπήκαν τα ναρκωτικά στη ζωή του. Όπως συμβαίνει σε πολλές ιστορίες, δεν ξεκίνησε από τα σκληρά. «Στην αρχή ήταν το μαύρο. Παρέες, βόλτες, χαβαλές. Νομίζεις ότι το ελέγχεις. Λες “εγώ δεν πρόκειται να γίνω σαν τους άλλους”. Και μετά, χωρίς να καταλάβεις πότε ακριβώς έγινε, έχεις περάσει σε άλλα πράγματα».

Από το «μια φορά» πήγε στο «άλλη μία» και από εκεί σε σκληρότερες ουσίες. Η καθημερινότητά του άρχισε να αλλάζει, οι παρέες άλλαξαν, ο τρόπος που σκεφτόταν άλλαξε και οι άνθρωποι γύρω του άρχισαν να τον κοιτάζουν διαφορετικά. Κάποια στιγμή ήρθαν και τα μπλεξίματα με τον νόμο. Η πορεία του τον οδήγησε ακόμη και στον Κορυδαλλό, όπου έμεινε προφυλακισμένος για λίγους μήνες.

Ήταν πολύ νέος και όμως βρέθηκε πίσω από μια σιδερένια πόρτα που κλείνει και δεν ανοίγει επειδή εσύ αποφάσισες ότι θέλεις να φύγεις. «Εκεί έχεις χρόνο να σκεφτείς. Πολύ χρόνο. Αλλά και όταν βγεις έξω, δεν σημαίνει ότι ξαφνικά έγινες άλλος άνθρωπος. Η πραγματική φυλακή μπορεί να συνεχιστεί και μετά».

Ο Μάρκος βγήκε από τη φυλακή πριν από περίπου δέκα χρόνια. Η αλλαγή, όπως λέει, δεν έγινε σε μια νύχτα. Χρειάστηκε να ζητήσει βοήθεια. Μίλησε με ψυχολόγους, άρχισε να αντιμετωπίζει πράγματα που μέχρι τότε προσπαθούσε να μουδιάζει με ουσίες και έβαλε στη ζωή του τον αθλητισμό. Έπεσε, σηκώθηκε και ξαναπροσπάθησε.

Σήμερα η απόσταση από εκείνη την εποχή μοιάζει τεράστια. «Από το μαύρο πήγα στα σκληρά και τώρα δεν πίνω ούτε μπύρα», λέει και χαμογελά. Δεν θέλει τίποτα που να του θυμίζει την παλιά ζωή. Το μεγαλύτερο σημείο καμπής, όμως, ήρθε όταν έγινε πατέρας.

Η κόρη του άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τον χρόνο, τις ευθύνες και κυρίως τον ίδιο του τον εαυτό. «Όταν έχεις ένα παιδί να σε κοιτάζει, καταλαβαίνεις ότι δεν ζεις πια μόνο για σένα. Θέλω όταν μεγαλώσει να ξέρει ότι ο πατέρας της έκανε λάθη, αλλά είχε τη δύναμη να τα διορθώσει».

Στο χωριό του οι περισσότεροι γνωρίζουν την ιστορία του. Οι περισσότεροι, όπως μας λέει, τον αποδέχθηκαν και τον αγαπούν. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Ένα βλέμμα λίγο πιο επίμονο, μια κουβέντα πίσω από την πλάτη, μια κρίση βασισμένη σε κάτι που συνέβη πριν από δέκα και πλέον χρόνια. Ακόμη και η εμφάνισή του, λέει, αρκεί μερικές φορές για να ξυπνήσει προκαταλήψεις.

«Δεν μπορώ να αλλάξω το τι σκέφτεται ο καθένας. Ξέρω ποιος ήμουν και ξέρω ποιος είμαι τώρα. Αλλά ναι, κάποιες φορές πονάει όταν καταλαβαίνεις ότι για κάποιον θα είσαι για πάντα “εκείνος που έπαιρνε ναρκωτικά”». Δεν ζητά να σβήσει το παρελθόν του. Ζητά κάτι πολύ πιο απλό, να μην ακυρώνεται το παρόν του εξαιτίας του.

Αν υπάρχει ένας λόγος που δέχθηκε να μιλήσει στο Argolida Planet, είναι οι νέοι άνθρωποι που σήμερα βρίσκονται εκεί όπου βρισκόταν κάποτε εκείνος. «Μην πιστεύετε ότι ελέγχετε τα πάντα. Τα ναρκωτικά δεν σου λένε από την πρώτη μέρα τι θα σου πάρουν. Σου τα παίρνουν λίγο λίγο. Την οικογένεια, τους ανθρώπους σου, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία σου».

Και προς εκείνους που έχουν ήδη μπλέξει, το μήνυμά του είναι διαφορετικό. «Ζητήστε βοήθεια. Μην ντρέπεστε. Εγώ χρειάστηκα ανθρώπους, ψυχολόγους, άθληση, στήριξη. Δεν είναι μαγκιά να λες “θα το κάνω μόνος μου”. Μαγκιά είναι να παραδεχτείς ότι χρειάζεσαι ένα χέρι να σε σηκώσει».

Σήμερα αυτό το χέρι το κρατά πολλές φορές η μικρή του κόρη. Και ίσως εκεί βρίσκεται ολόκληρη η ιστορία του. Ένας άνθρωπος που κάποτε κοιτούσε τη ζωή πίσω από τα κάγκελα, τώρα κοιτάζει ένα παιδί να μεγαλώνει και προσπαθεί κάθε ημέρα να γίνει ο πατέρας που θα ήθελε κάποτε να είχε δίπλα του ο ίδιος.

«Μάρκος» δεν είναι το πραγματικό όνομα του 30χρονου. Μας ζήτησε να μην αποκαλύψουμε την ταυτότητά του, ούτε το χωριό της Αργολίδας όπου ζει. Μας ζήτησε όμως κάτι άλλο. Να μεταφέρουμε την ιστορία και το μήνυμά του.  Γιατί, όπως μας είπε πριν φύγουμε: «Τη στάμπα μπορεί να μην μπορέσω να τη σβήσω από το μυαλό όλων. Αλλά τη ζωή μου την άλλαξα. Και αυτό δεν μπορεί να μου το πάρει κανείς».