Ο Πασχάλης Τερζής για τη ζωή, το τραγούδι και τη δημοσιότητα
Ένας απλός και προσιτός καλλιτέχνης
Ο Πασχάλης Τερζής παραμένει ένας άνθρωπος που δεν κυνηγά τα φώτα της δημοσιότητας. παρόλο που έχει χαρίσει αμέτρητες στιγμές συγκίνησης στο κοινό του. Τα τελευταία χρόνια ζει ήρεμα, μακριά από τις πίστες, στο εξοχικό του στη Θεσσαλονίκη, μαζί με την οικογένειά του.
Τα πρώτα βήματα στο τραγούδι
Όπως είχε δηλώσει στο παρελθόν:
«Είχα και συνεχίζω να έχω ένα καλό φίλο, ο οποίος από μικρός, 15-16 χρονών, έπαιζε μπουζουκάκι. Αυτός βέβαια έγινε επαγγελματίας πιο νωρίς από εμένα και κάποια στιγμή που πήγα να τον δω στη Ρόδο, με ανέβασε στην πίστα για να πω ένα – δυο τραγούδια. Φαίνεται πως τους άρεσα και μου έκαναν πρόταση. Έτσι ξεκίνησα, από τη Ρόδο, το καλοκαίρι του 1972 και ακριβώς 10 χρόνια μετά μπήκα στη δισκογραφία με τον πρώτο μου δίσκο».
Η επιτυχία δεν ήταν αυτοσκοπός
«Όχι, με τίποτα. Όσο αισιόδοξος και αν ήμουν, δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ τη συνέχεια. Καταρχήν θα ήθελα να πω πως δεν έγινα τραγουδιστής για να γίνω φίρμα. Δεν μου χρωστούσε κανένας τίποτα. Εγώ απλώς τραγουδούσα και πραγματικά μου αρκούσε αυτό. Πέρα από αυτό, έλεγα αν έρθει η επιτυχία καλώς να έρθει. Αν δεν έρθει όμως, πάλι καλά θα είμαι, πάλι ευτυχισμένος θα είμαι».
Οι νέοι καλλιτέχνες και το άγχος
Ο τραγουδιστής παρατηρεί ότι οι νεότεροι έχουν περισσότερη ανησυχία για την επιτυχία:
«Όλοι οι άνθρωποι είμαστε κάπως έτσι φτιαγμένοι, να αγχωνόμαστε ακόμα με το τίποτα. Αυτό από την άλλη δεν είναι και ιδιαίτερα κακό. Καλό είναι και το άγχος όταν μεταφράζεται σε υπευθυνότητα και αγάπη για αυτό που κάνεις».
Δεν υπάρχει “συνταγή” για επιτυχία
«Εδώ δεν χωράει συμβουλή γιατί δεν υπάρχει συνταγή, δεν μπορείς να πεις σε κάποιον να ακολουθήσει συγκεκριμένα βήματα έτσι ώστε να πετύχει. Αν μπορούσα θα τα έλεγα και στους δικούς μου ανθρώπους για να γίνουν όλοι φίρμες! Θα έλεγα, ίσως, ότι το ένστικτο, η αγάπη για αυτό που κάνεις και φυσικά η πολλή δουλειά είναι κάποιοι βασικοί παράγοντες αλλά σίγουρα όχι η συνταγή».
Οι συμβουλές προς την κόρη του
«Στην κόρη μου έχω το δικαίωμα να αγριέψω και λίγο, αν και στη δική της την περίπτωση δεν ήθελα στην αρχή να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, ήμουν κάθετος ως προς αυτό. Την έχω προετοιμάσει ότι η δουλειά αυτή έχει μια χαρά και χίλιες πίκρες, θέλει γερό στομάχι και πολύ μεγάλο αγώνα. Στην αρχή λοιπόν ήμουν κάθετος και της έλεγα πως δεν γίνεται να γίνεις τραγουδίστρια γιατί οι τραγουδίστριες έχουν δύο πόδια. Μα κι εγώ δύο πόδια έχω μου έλεγε και εγώ της απαντούσα ναι, αλλά το ένα θα στο κόψω! Βέβαια, όταν ενηλικιώθηκε και είδα πως διαθέτει και κάποιο ταλέντο, την άφησα να βρει την τύχη της…».
Το οικογενειακό υπόβαθρο και το τραγούδι
Ο ίδιος μεγάλωσε σε οικογένεια που αγαπούσε το τραγούδι:
«Βεβαίως και είχε, όχι όμως επαγγελματική. Ταλέντο υπήρχε όμως και ο πατέρας και η μητέρα μου τραγουδούσαν».
Τα τραγούδια και οι συνεργασίες
Για το αν βρίσκει εύκολα καλά τραγούδια:
«Νομίζω ότι σε όλες τις εποχές υπάρχουν καλά και κακά τραγούδια αν και, εδώ που τα λέμε, το καλό και το κακό είναι υποκειμενικά. Αυτό που έχω σαν αρχή είναι να διαλέγω τραγούδια που θα αρέσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους».
Ο ίδιος έχει συνεργαστεί με κορυφαίους αλλά και νέους δημιουργούς:
«Κατά καιρούς έχω τραγουδήσει κι εγώ τραγούδια νέων συνθετών. Και με τον Γιώργο Θεοφάνους το ίδιο είχε γίνει. Το πρώτο λαϊκό τραγούδι που είχε γράψει ήταν ο Παλιόκαιρος. Ο Φοίβος, επίσης, μου είχε δώσει τον “Άστατο”. Και οι δυο τους ήταν νέοι συνθέτες όταν τραγούδησα τα τραγούδια τους».
Η στάση του απέναντι στη δημοσιότητα
«Δεν νομίζω ότι η δημοσιότητα έχει δυσκολίες από μόνη της. Εγώ πάλι, σε καμία περίπτωση δεν είμαι από τους ανθρώπους που κάνουν τα πάντα για να ανέβουν και μετά φοράνε μαύρα γυαλιά και καπέλο για να μην τους αναγνωρίζουν. Μια χαρά τη χαίρομαι και την απολαμβάνω τη δημοσιότητα και χαίρομαι όταν με σταματάνε στο δρόμο ή μου φωνάζουν “Γεια σου Πασχαλάρα” και “Γεια σου δικέ μας” και τέτοια. Πολύ ωραία είναι όλα αυτά. Μην ξεχνάμε όμως ότι είναι και πιο εύκολο το να φτάσεις κάπου από το να κρατηθείς. Στο να κρατηθείς είναι η δυσκολία».
