Η Χριστίνα αφήνει το Άργος και παίρνει τον δρόμο της ξενιτιάς

Υπάρχουν αποφάσεις που παίρνονται μέσα σε μια στιγμή και άλλες που ωριμάζουν για μήνες, ίσως και για χρόνια. Η Χριστίνα από το Άργος ανήκει στη δεύτερη περίπτωση. Δεν ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε ότι θέλει να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Το σκέφτηκε πολλές φορές, το ανέβαλε, προσπάθησε να πείσει τον εαυτό της ότι τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν. Μέχρι που, όπως λέει στο Argolida Planet, έφτασε στο σημείο να παραδεχτεί κάτι που μέχρι πρόσφατα δεν ήθελε ούτε να σκέφτεται: «Τέλος, θα φύγω από τη χώρα».

Η Χριστίνα είναι νέα, εργάζεται και έχει όρεξη να δημιουργήσει. Δεν αναζητά, όπως ξεκαθαρίζει, μια εύκολη ζωή ούτε πιστεύει ότι στο εξωτερικό την περιμένουν όλα έτοιμα. Αυτό που αναζητά είναι η αίσθηση ότι η προσπάθειά της μπορεί κάποια στιγμή να οδηγήσει κάπου. Σήμερα δουλεύει 8 έως 10 ώρες την ημέρα και ο μισθός της φτάνει περίπου τα 850 ευρώ.

«Δεν φοβάμαι τη δουλειά. Έχω μάθει να δουλεύω. Αυτό που με κουράζει είναι ότι δουλεύω τόσο και στο τέλος του μήνα νιώθω ότι απλώς κατάφερα να επιβιώσω. Δεν μπορώ να σχεδιάσω το επόμενο βήμα της ζωής μου», μας λέει.

Κάπως έτσι γεννήθηκε η σκέψη της φυγής. Στην αρχή σαν κουβέντα μεταξύ φίλων. Μετά σαν πιθανότητα. Και τελικά σαν πραγματική απόφαση. Όσο οι τιμές ανέβαιναν και τα καθημερινά έξοδα μεγάλωναν, εκείνη άρχισε να αναρωτιέται τι μπορεί να περιμένει εάν συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο για άλλα πέντε ή δέκα χρόνια.

Δεν μιλάει μόνο για χρήματα. Μιλάει για εκείνο το συναίσθημα που, όπως περιγράφει, έχει αρχίσει να βαραίνει αρκετούς ανθρώπους της ηλικίας της. Δουλεύεις, κουράζεσαι, προσπαθείς, αλλά δυσκολεύεσαι να δεις μπροστά σου μια καθαρή προοπτική.

«Θέλω κάποια στιγμή να μπορώ να πω ότι θα κάνω το δικό μου σπίτι, ότι θα έχω μια οικονομική ασφάλεια, ότι αν μου συμβεί κάτι δεν θα καταρρεύσουν όλα. Εδώ νιώθω ότι συνεχώς κάνω υπολογισμούς. Πόσο έχει η βενζίνη, πόσο θα πληρώσω στο σούπερ μάρκετ, τι λογαριασμός θα έρθει. Δεν θέλω όλη μου η ζωή να είναι ένας λογαριασμός».

Κι όμως, η απόφαση δεν είναι καθόλου εύκολη. Γιατί πίσω της η Χριστίνα δεν αφήνει απλώς μια δουλειά ή ένα σπίτι. Αφήνει το Άργος, την πόλη στην οποία μεγάλωσε, τους ανθρώπους της και όλες εκείνες τις μικρές συνήθειες που μπορεί να μοιάζουν ασήμαντες μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι σύντομα δεν θα υπάρχουν στην καθημερινότητά σου.

Θα της λείψουν, λέει, πρώτα απ’ όλα οι παρέες της. Τα αυθόρμητα τηλέφωνα, ο καφές που κανονίζεται την τελευταία στιγμή, οι γνωστές φυσιογνωμίες στον δρόμο. Θα της λείψουν εκείνες οι βόλτες που δεν είχαν ποτέ συγκεκριμένο προορισμό. Να μπει στο αυτοκίνητο και να πάρει τον δρόμο προς το Κεφαλάρι ή να πάει μέχρι το Κιβέρι, να χαζέψει τη θάλασσα και να επιστρέψει αργά το βράδυ.

«Αυτά φοβάμαι ότι θα μου λείψουν περισσότερο. Όχι κάτι μεγάλο. Τα απλά. Να πει κάποιος “πάμε μια βόλτα;” και σε λίγο να είμαστε όλοι μαζί στο αυτοκίνητο». Και φυσικά είναι τα καλοκαίρια. Οι βουτιές στην Καραθώνα, οι βόλτες στο Τολό, η αίσθηση ότι μέσα σε λίγα λεπτά μπορεί να αφήσει πίσω της την καθημερινότητα και να βρεθεί δίπλα στη θάλασσα. «Μπορεί να πάω κάπου που θα έχω καλύτερο μισθό και περισσότερες ευκαιρίες, αλλά ξέρω ότι αυτά δεν αγοράζονται. Η ζωή εδώ έχει πράγματα που θα μου λείψουν πολύ».

Η ίδια επιμένει ότι δεν φεύγει επειδή μισεί τον τόπο της. Το ακριβώς αντίθετο. Φεύγει ενώ αγαπά το Άργος και ίσως αυτό είναι που κάνει την απόφαση δυσκολότερη. Δεν θέλει να παρουσιάσει το εξωτερικό σαν παράδεισο. Ξέρει ότι θα αντιμετωπίσει δυσκολίες, ότι θα χρειαστεί να προσαρμοστεί, να εργαστεί σκληρά και να ξεκινήσει σχεδόν από το μηδέν.

«Ξέρω ότι εκεί δεν θα μου χαρίσει κανείς τίποτα. Μπορεί στην αρχή να είναι πολύ πιο δύσκολα. Αλλά θέλω τουλάχιστον να δοκιμάσω. Θέλω να αισθανθώ ότι αν δουλέψω περισσότερο, μπορώ να πάω ένα βήμα μπροστά και όχι απλώς να πληρώσω τα έξοδα του μήνα». Στην ερώτηση αν θα επέστρεφε κάποια στιγμή, η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. «Εννοείται. Μακάρι. Δεν θέλω να φύγω για πάντα. Θέλω να φύγω για να μπορέσω να φτιάξω κάτι. Αν κάποτε μπορώ να επιστρέψω και να έχω εδώ τη ζωή που θέλω, θα το κάνω».

Η ιστορία της Χριστίνας δεν είναι μια ιστορία ανθρώπου που γύρισε την πλάτη στην πατρίδα του. Είναι περισσότερο η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που αισθάνεται ότι πρέπει να απομακρυνθεί από όσα αγαπά για να αναζητήσει αυτά που χρειάζεται. Και αυτή ίσως είναι η πιο σκληρή πλευρά της απόφασής της.

Γιατί όταν θα κλείσει τη βαλίτσα της, μέσα δεν θα χωρέσουν οι εξορμήσεις στο Κεφαλάρι, τα απογεύματα στο Κιβέρι, οι βόλτες στο Ναύπλιο και οι βουτιές στο Τολό, οι φίλοι και εκείνη η γνώριμη εικόνα του Άργους που βλέπει καθημερινά. Αυτά θα μείνουν πίσω. Μαζί με μια πόλη που εξακολουθεί να αγαπά και μια ελπίδα που παίρνει μαζί της. Κάποτε να επιστρέψει στην αγαπημένη της Αργολίδα, όχι από ανάγκη, αλλά επειδή θα έχει πλέον την επιλογή να γυρίσει.