Η συνήθεια που δεν αλλάζουν ποτέ

Υπάρχουν πρωινά που η Αργολίδα ξυπνά σχεδόν αθόρυβα. Πριν γεμίσει το Ναύπλιο με βήματα, πριν ανοίξουν τα μαγαζιά στο Άργος, πριν ακουστούν τα τρακτέρ στα χωριά του Αργολικού κάμπου, πριν τα καΐκια αφήσουν πίσω τους το λιμάνι της Κοιλάδας και πριν οι δρόμοι της Ερμιόνης υποδεχθούν τους πρώτους επισκέπτες, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ήδη ξεκινήσει τη δική τους διαδρομή.

Δεν τους ξυπνά το ξυπνητήρι. Τους ξυπνά η συνήθεια. Εκείνη η μικρή, αθόρυβη κίνηση που επαναλαμβάνεται κάθε μέρα, σχεδόν σαν προσευχή. Το Argolida Planet τούς έκανε μία μόνο ερώτηση. «Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις κάθε πρωί;»

Ο Γιώργος, αγρότης από το Κουτσοπόδι, μένει για λίγο σιωπηλός. «Ακουμπάω το χώμα με το χέρι μου. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως για να θυμάμαι ότι από εκεί ξεκινούν όλα. Μετά κοιτάζω τα δέντρα. Αν είναι καλά εκείνα, είμαι κι εγώ.»

Ο Νίκος, ψαράς από την Ερμιόνη, χαμογελά κοιτάζοντας τη θάλασσα. «Λύνω τελευταίο τον κάβο. Πρώτα κοιτάζω το νερό. Θέλω να καταλάβω τη διάθεσή του. Η θάλασσα μιλάει, αρκεί να την ακούσεις.»

Ο Δημήτρης, φούρναρης στο Άργος, ζει τις πρώτες ώρες της ημέρας όταν οι περισσότεροι ακόμη ονειρεύονται. «Κόβω μια μικρή άκρη από το πρώτο ψωμί. Όχι για να φάω. Για να δω αν έγινε όπως πρέπει. Εκείνη η πρώτη μπουκιά αποφασίζει ολόκληρη τη μέρα.»

Ο Γιώργος, αστυνομικός στο Ναύπλιο, έχει μια συνήθεια που δεν εγκατέλειψε ποτέ. «Στέκομαι για λίγα δευτερόλεπτα έξω από την πόρτα. Εκεί αφήνω ό,τι με βαραίνει. Όταν φορέσω τη στολή, πρέπει να είμαι παρών και έτοιμος να υπηρετήσω τους συμπολίτες μου.»

Ο Βασίλης, ξενοδόχος στο Πόρτο Χέλι, δεν ξεκινά από τη ρεσεψιόν. «Περπατάω μόνος μέχρι τη θάλασσα. Αν η μέρα αρχίσει με αυτή την εικόνα, όλα τα υπόλοιπα βρίσκουν τον δρόμο τους.»

Η Μαρία, νοσηλεύτρια από το Άργος, χαμηλώνει το βλέμμα. «Παίρνω μια βαθιά ανάσα πριν μπω στον πρώτο θάλαμο. Εκείνη τη στιγμή θυμάμαι πως απέναντί μου δεν υπάρχουν περιστατικά. Υπάρχουν άνθρωποι.»

Κανείς δεν τους βλέπει όταν κάνουν αυτές τις μικρές κινήσεις. Κι όμως, μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα χωρά ολόκληρη η ζωή τους. Η Αργολίδα, ο τόπος που ζουν, έχει τον δικό της παλμό. Γιατί κάθε ξημέρωμα, πριν ο ήλιος φωτίσει το Άργος, το Ναύπλιο, το Τολό, την Ερμιόνη, το Πόρτο Χέλι ή τα χωριά του κάμπου, κάποιοι άνθρωποι επαναλαμβάνουν αθόρυβα την ίδια κίνηση, γιατί μέσα σε αυτήν κρύβεται όλη η αγάπη για τη δουλειά τους.