Καλό το έργο αλλά και πάλι το χέρι μπαίνει στην τσέπη!

Αν βρεθείς στο Άργος και σε πιάσει… κόψιμο, καλό είναι να έχεις ψιλά. Γιατί αλλιώς, απλώς δεν μπαίνεις.

Κι όμως, αυτή είναι η νέα πραγματικότητα στην αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης, που εδώ και χρόνια βιώνει παρακμή, με κλειστά καταστήματα, άδειους δρόμους και ελάχιστες επιλογές διασκέδασης.

Η δημοτική αρχή διαφήμισε έντονα τις τελευταίες ημέρες ένα νέο έργο. Μετά από 20 ολόκληρα χρόνια ανακατασκευάστηκαν οι δημοτικές τουαλέτες, οι οποίες βρίσκονταν εκτός λειτουργίας και σε άθλια κατάσταση.

Ένα έργο που αποτελούσε πάγιο αίτημα των ανθρώπων που εργάζονται στη Λαϊκή Αγορά, αφού επί δύο χρόνια ο Δήμος Άργους – Μυκηνών τούς είχε αφήσει με χημικές τουαλέτες. Η ολοκλήρωση του έργου είναι πλέον γεγονός και μάλιστα ήταν κάτι που το είχε υποσχεθεί ο δήμαρχος Γιάννης Μαλτέζος και πράγματι, το έκανε πράξη.

Ως εδώ, όλα καλά. Το πρόβλημα όμως ξεκινά από το… τουρνικέ!

Γιατί για να χρησιμοποιήσει κάποιος τις δημοτικές τουαλέτες, πρέπει να πληρώσει 0,50 ευρώ, ώστε να ανοίξει η είσοδος. Δηλαδή, ένα δημόσιο έργο, που υποτίθεται πως καλύπτει βασικές ανάγκες, μετατρέπεται σε επί πληρωμή υπηρεσία, ακόμα και για ανθρώπους που βρίσκονται εκεί για δουλειά.

Την ίδια στιγμή, οι δημότες θυμίζουν ότι πληρώνουν από τα ακριβότερα δημοτικά τέλη στην Ελλάδα, ενώ η προεκλογική υπόσχεση για μείωσή τους δεν έγινε ποτέ πράξη. Κι έτσι, το εύλογο ερώτημα προκύπτει αβίαστα: ποιο είναι τελικά το νόημα του έργου; Να εξυπηρετείται ο κόσμος ή να μαζεύει ο δήμος πενηντάλεπτα;

Όπως μας δηλώνει γνωστός έμπορος της λαϊκής:

«Μαζί με το φόρτωμα – ξεφόρτωμα είμαι στον πάγκο μου πάνω από 8 ώρες. Με τόσους καφέδες που πίνω για να ανοίξει το μάτι χαράματα, αν είναι να πληρώνω πενηντάλεπτο κάθε φορά που πάω τουαλέτα, καλύτερα να τα δίνω στα γύρω μαγαζιά. Τουλάχιστον να μου μένει και το νεράκι. Όπως και να ’χει, αν ζητήσω να πάω τουαλέτα, δεν θα μου αρνηθούν – πελάτης είμαι».

Άλλος έμπορος είναι ακόμα πιο αιχμηρός:

«Με τόσα που πλήρωσα από τις κλήσεις της Τροχαίας δύο μέρες που δούλεψα στη λαϊκή, όχι πενηντάλεπτο, αλλά ούτε μονόλεπτο δεν μου έμεινε. Δεν φτάνει που μας γράφουν, τώρα θα πληρώνουμε κι αν μας πιάσει κόψιμο… Καλύτερα στις χημικές, τουλάχιστον αυτές τις έχουμε τσάμπα!».

Και τρίτος, χωρίς περιστροφές, μας λέει:

«Πείτε στον Δήμαρχο να μειώσει τα δημοτικά τέλη και να κάνει κανένα έργο της προκοπής και ας αφήσει τα πενηντάλεπτα. Είναι δυνατόν σε δημοτικές τουαλέτες να πληρώνεις για να κατουρήσεις; Έτσι ακριβώς να το γράψετε, όπως σας το λέω!».

Ένα έργο που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, καταλήγει να προκαλεί αγανάκτηση. Και το ερώτημα μένει ανοιχτό: Σε μια πόλη που παλεύει να κρατηθεί όρθια, είναι λύση να χρεώνεις ακόμα και τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων της;