Ένας χρόνος πέρασε από τις δημοτικές εκλογές και καλό είναι να δούμε, με μια σύντομη περιήγηση, πώς διαμορφώνεται το τοπίο στους τέσσερις Δήμους της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας.
Ο κυρίαρχος του «παιχνιδιού»
Ο Δήμαρχος Άργους – Μυκηνών Δημήτρης Καμπόσος, ένα χρόνο μετά την πανηγυρική δεύτερη επανεκλογή του δείχνει απόλυτος κυρίαρχος του «παιχνιδιού». «Ποιος να συγκριθεί μαζί σου» θα ήτανε ο στίχος που ταιριάζει στην περίπτωση.
Ο άνθρωπος είναι ανεξάντλητος τόσο σε ρηξικέλευθες ιδέες – προτάσεις για την συνεχή αναβάθμιση της ποιότητας ζωής στο Δήμο, όσο και σε καταιγιστικούς ρυθμούς υλοποίησης έργων, μικρών – μεγάλων, σε σημείο που τρέχουν να τον προλάβουν ακόμα και οι στενοί του συνεργάτες. Όσο για την αντιπολίτευση, αυτή, όπως όλα δείχνουν, υπάρχει για να πιστοποιεί απλώς τον δημοκρατικό χαρακτήρα της λειτουργίας των οργάνων του Δήμου.
Οι όποιοι αντίπαλοι, ακόμα και αν δεν το παραδέχονται, μου θυμίζουν τον στίχο του Σαββόπουλου για τις μειοψηφίες…
Από την άλλη, στον χώρο της πλειοψηφίας, έχουμε εντοπίσει ως τώρα, πέντε που «προσμένουνε την ώρα», που θα ετίθετο θέμα νέου αρχηγού της παράταξης, κάτι που, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν φαίνεται στο βάθος του ορίζοντα, και έτσι, κάθε εξάμηνο βγάζουν και αερίζουν το… «δημαρχιακό» τους κοστούμι και εύχονται να προλάβουν να το φορέσουν πριν χοντρύνουν και πριν γεράσουν. Το σίγουρο είναι πως αν και… όταν, θα έχει αλλάξει προ καιρού η μόδα! Έτσι, οι πιο εχέφρονες εξ αυτών επιδιώκουν να κάνουν καλά τη δουλειά που τους αναθέτει ο δήμαρχος, χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Προϊόν πολιτικών συγκυριών
Στον διπλανό δήμο Ναυπλιέων, ο νυν κατέχων τον θώκο, Δημήτρης Κωστούρος, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως προϊόν πολιτικών και κοινωνικών συγκυριών και μιας παράδοσης που θέλει τον «Ναυπλιακό Συναγερμό» του Τσούρνου να επιβιώνει ως τώρα – ανεξαρτήτως ονομασίας – τόσα χρόνια μετά την αποχώρηση από την Δημαρχία του ιδρυτού του. Αυτό, όμως, για να μπορεί να συνεχιστεί, χρειάζεται ως επικεφαλής πολιτική προσωπικότητα, που δεν μπορώ να πω ότι την διαθέτει ο νυν δημαρχεύων… Ηχηρές αποχωρήσεις τύπου Μπακέα και Έντι, δείχνουν το μέγεθος της ογκούμενης δυσαρέσκειας.
Και πάντα, την προοπτική ανατροπής ενός πολιτικού προσώπου, την καθορίζει η ανάδειξη αντιπάλου δέους. Στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να τονισθεί ότι πολύ προβληματισμό και συζητήσεις προκαλεί η εν γένει παρουσία του δημοτικού συμβούλου της μείζονος αντιπολίτευσης και έγκριτου νομικού Βαγγέλη Λαμπρόπουλου. Ο οποίος, όμως, δεν έχει «ανοίξει τα χαρτιά του» ακόμα…
Όλοι δούλεψαν για τον Τάσο
Στον Δήμο Επιδαύρου η εκλογή του Τάσου Χρόνη δεν αποτέλεσε έκπληξη από την στιγμή που η παράταξη του κοινής αποδοχής Κώστα Γκάτζιου μοιράστηκε στα δύο, μεταξύ του Θανάση Γαλάνη και του επανακάμψαντος κουμπάρου του Αλέκου Τσιλογιάννη, τον οποίο, φαίνεται, δεν «γέμιζε» ο ρόλος του ξενοδόχου. Και ενώ είχε πρόσφατο το βίωμα (2006), όταν έχασε τη Δημαρχία από τον Χρήστο Τσακαλιάρη, ένεκα της ύπαρξης δύο όμορων πολιτικά συνδυασμών, φαίνεται πως δεν πήρε το μάθημά του.
Έτσι, ο νέος στην ηλικία και συμπαθέστατος Τάσος Χρόνης κέρδισε αδιαμφισβήτητη νίκη, την οποία προσπαθεί φιλότιμα να δικαιώσει. Μέσα δε σε όλα, πρέπει να αξιολογήσει κανείς το γεγονός πως κέρδισε από την πρώτη Κυριακή, σε μια περίοδο που ο πολιτικός του χώρος σημείωνε, σχεδόν παντού, εκλογική πτώση! Και τα πάει, για την ώρα, πολύ καλά.
Ξεκίνησε καλά, προχωρεί σταθερά
Στον Δήμο Ερμιονίδας, ο Γιάννης Γεωργόπουλος, εδώ και μια τριακονταετία περίπου ενεργός (νομαρχιακός σύμβουλος, επικεφαλής παράταξης, δημοτικός σύμβουλος), ήταν σαν να περίμενε να ωριμάσουν οι συνθήκες.
Πρόσωπο κοινής αποδοχής, χωρίς αντιπάθειες, με το χαμόγελο πάντα στο πρόσωπό του, ένα «αδύναμο σημείο», μπορούσαν να του βρουν αντίπαλοι και «άσπονδοι φίλοι». Το ότι δεν διαθέτει… οικογενειακό τάφο στο Κρανίδι! Κάτι, που μετά την εκλογή του αείμνηστου Δημήτρη Σφυρή και την αποτυχημένη Δημαρχία του έχοντος οικογενειακό τάφο Καμιζή, ξεπεράστηκε.
Ένα χρόνο τώρα, με τόσες δυσκολίες και προβλήματα που εκλήθη να αντιμετωπίσει, αποδείχθηκε χαλκέντερος και αποτελεσματικός. Από την άλλη, η πρόσφατη απώλεια του επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης Δημήτρη Σφυρή έχει αποσυντονίσει την παράταξή του, η οποία ψάχνει να βρει τον βηματισμό της. Το πρόσωπο και η εμβέλεια του Άρη Δημαράκη, είναι για πολλούς η καλύτερη πολιτική επιλογή για να έχει η παράταξη συνέχεια και την ενδεδειγμένη παρουσία ώστε να υπάρξει προοπτική επανόδου.
Ο άτυχος των εκλογών Τάσος Λάμπρου, για να έχει πιθανότητα να διεκδικήσει κάτι περισσότερο στο μέλλον, θα πρέπει να πάψει την μοναχική του πορεία, να αποφασίσει να «σπάσει αυγά» και να διατρανώσει σε αντιπάλους και «φίλους» πως δεν είναι πια το «καλό παιδί». Έτσι κι αλλιώς πενηντάρισε. Και να κάνει υπομονή. Στην ηλικία του ο Γεωργόπουλος έτρωγε το δεύτερο «ρίξιμο» από τον Μαναριώτη!
