Ο ήρωας που δίδαξε και ενέπνευσε γενιές πιλότων
Ο Σμηναγός Ιωσήφ Αναστασάκης έγραψε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στην Πολεμική Αεροπορία, πριν φύγει πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 35 ετών, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, τους συναδέλφους του και όσους τον γνώριζαν.
Ο άτυχος αξιωματικός τραυματίστηκε σοβαρά στο αεροπορικό δυστύχημα που σημειώθηκε στις 26 Αυγούστου 2010, κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής άσκησης της 340 Μοίρας, νότια της Κρήτης και δυτικά της νήσου Χρυσή.
Μετά τη σφοδρή σύγκρουση των αεροσκαφών, μεταφέρθηκε και νοσηλεύτηκε στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου, όπου έδωσε σύντομη αλλά άνιση μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.
Τελικά, τρεις ημέρες αργότερα, υπέκυψε στα τραύματά του, αφήνοντας πίσω του βαρύ πένθος. Ήταν πατέρας δύο παιδιών, γεγονός που κάνει ακόμη πιο σπαρακτική την απώλειά του.
Το τραγικό περιστατικό εκτυλίχθηκε όταν το μονοθέσιο αεροσκάφος του Αναστάσιου Μπαλατσούκα συγκρούστηκε με το διθέσιο αεροσκάφος στο οποίο επέβαιναν ο Σήφης Αναστασάκης και ο Παύλος Βοτζάκης. Η είδηση του δυστυχήματος είχε προκαλέσει σοκ, καθώς επρόκειτο για στελέχη με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και σημαντική εμπειρία στους ελληνικούς ουρανούς.
Ο Ιωσήφ Αναστασάκης είχε γεννηθεί την 1η Νοεμβρίου 1975 στην Αθήνα, με καταγωγή και ισχυρούς δεσμούς με τη Γέργερη και το Ηράκλειο. Ήταν γιος του Στέφανου και της Μαρίας και από πολύ νωρίς είχε δείξει την αγάπη του για τα αεροπλάνα, καθώς, όπως αναφέρουν όσοι τον γνώριζαν, από παιδί ονειρευόταν να πετάξει και να υπηρετήσει την πατρίδα από τη θέση του πιλότου.
Το 1993 αποφοίτησε από το Καπετανάκειο σχολείο και σε ηλικία μόλις 18 ετών πέρασε από τους πρώτους στη Σχολή Ικάρων, από την οποία αποφοίτησε μάλιστα ως Αρχηγός της Σχολής, επιβεβαιώνοντας από πολύ νωρίς τις ιδιαίτερες ικανότητές του. Η πορεία του στην Πολεμική Αεροπορία υπήρξε σταθερά ανοδική, με συνεχείς διακρίσεις και υψηλές επιδόσεις.
Τον Οκτώβριο του 1997 τοποθετήθηκε στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος στην Καλαμάτα, όπου εκπαιδεύτηκε στα αεροσκάφη Τ-2, ενώ τον Φεβρουάριο του 1999 μετακινήθηκε στο Σμήνος Μετεκπαίδευσης των Α-7 στην 115 Πτέρυγα Μάχης. Στη συνέχεια υπηρέτησε στην 340 Μοίρα Βομβαρδισμού έως τον Ιούλιο του 2001 και ακολούθως μετατέθηκε στην 111 Πτέρυγα Μάχης στη Νέα Αγχίαλο, όπου ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στα F-16.
Από τον Οκτώβριο του 2002 έως τον Οκτώβριο του 2003 υπηρέτησε στην 347 Μοίρα, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στην 115 Πτέρυγα Μάχης και στην 340 Μοίρα, με την έλευση των νέων αεροσκαφών F-16 Block 52 Plus, όπου και παρέμεινε μέχρι την ημέρα του δυστυχήματος. Στην πορεία του ξεχώρισε όχι μόνο για την επιχειρησιακή του επάρκεια, αλλά και για το ήθος, την εργατικότητα και τη μεταδοτικότητά του.
Οι ανώτεροί του τον είχαν επιλέξει και ως εκπαιδευτή, αναγνωρίζοντας πως διέθετε σπάνιο συνδυασμό γνώσεων, πειθαρχίας και ικανότητας να μεταδίδει την εμπειρία του στους νεότερους. Είχε συμμετάσχει σε πολλές αποστολές εντός και εκτός Ελλάδας, εκπροσωπώντας επάξια τη χώρα και υπηρετώντας με αφοσίωση το καθήκον.
Η μοιραία πτήση της 26ης Αυγούστου 2010 έμελλε να είναι και η τελευταία του. Ο Σμηναγός Ιωσήφ Αναστασάκης επέβαινε ως συγκυβερνήτης στο υπ’ αριθμ. 604 διθέσιο F-16 Block 52, όταν σημειώθηκε το θανατηφόρο ατύχημα. Για 13 ολόκληρα χρόνια πετούσε στους ελληνικούς ουρανούς, έχοντας κερδίσει την εκτίμηση όλων ως ένας από τους πιο ικανούς και έμπειρους χειριστές των F-16.
Η απώλειά του παραμένει χαραγμένη στη μνήμη όσων υπηρέτησαν μαζί του, αλλά και στην τοπική κοινωνία της Κρήτης, που τον θεωρούσε δικό της άνθρωπο. Ο Ιωσήφ Αναστασάκης δεν ήταν απλώς ένας αξιωματικός με πλούσιο βιογραφικό, αλλά ένας άνθρωπος με όραμα, αφοσίωση και βαθιά αγάπη για την αποστολή του, που έφυγε πολύ νωρίς, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που δεν αναπληρώνεται.
