Τιμή και δόξα!

Σαν σήμερα, 28 Νοεμβρίου 1822 πέφτει ηρωικά μαχόμενος ο Παπά Αρσένης Κρέστας, επικεφαλής των στρατευμάτων του Κάτω Ναχαγιέ (Ερμιονίδα), μαζί με άλλους είκοσι συμπολεμιστές του.

Η μάχη δόθηκε στην περιοχή του Αγίου Σώστη, καθώς το τούρκικο στράτευμα προσπαθούσε να περάσει τροφές για το πολιορκημένο Ανάπλι όπου οι δικοί τους λιμοκτονούσαν.

Δυο μέρες μετά, ανήμερα του Αγίου Ανδρέα, Κατωναχαγιώτες συμπολεμιστές του Παπά Αρσένη, με επικεφαλής τον Στάικο Σταικόπουλο και τον Μοσχονησιώτη πάτησαν το Παλαμήδι και η πόλη του Ναυπλίου πέρασε στα χέρια των Ελλήνων.

Για την ηρωική θυσία του Παπά Αρσένη ο Γιώργος Μουσταΐρας έγραψε πάνω στο ύφος των δημοτικών τραγουδιών το παρακάτω ποίημα, που βρίσκεται στην συλλογή ποιημάτων του «Σκόρπια φύλλα καρδιάς» (Εκδόσεις Ερωδιός 2022):

Ούτε σπυρί σιτάρι…

Τέλειωνε το χινόπωρο και σίμων’ ο χειμώνας

καθώς εκίνησ’ η Τουρκιά να φέρει τα ταΐνια

στ’ Ανάπλι, όπου το ‘ζωνε ο Γέρος απ’ ολούθε,

που ‘χαν ξεμείνει από φαΐ κι από νερό ακόμα

κι όλο το μελετάγανε κλειδιά να παραδώσουν,

γιατ’ όσο κι αν επρόσμεναν, απαντοχή δε βρίσκαν.

Τα καραούλια σφύριξαν στο χάνι της Κουρτέσας,

όντας το αντικρίσανε το Τούρκικο φουσάτο,

από την Κόρθο που ΄ρχονταν ίσα στον Άγιο Σώστη,

για να πατήσουν τα στενά, πεζούρα και καβάλα.

Με αρχηγό Ντελή Αχμέτ, Κόνιαροι κι Αρβανίτες,

ζωσμένοι μ’ αλαφριά σπαθιά και με διπλές μπιστόλες,

χουμήξαν με τ’ αλαλητό, το πέρασμα ν’ ανοίξουν,

να πάρουν δίπλα τα βουνά, να βγουν στον κάμπο τ’ Άργους.

Μα σαν κοντοζυγώσανε αστράψαν τα ντουφέκια

και το μολύβι το καυτό τους θέριζε σαν στάχυα.

Βαρούσε ο Νικηταράς κι αυτός ο Παπαρσένης

και τα κορμιά τους γιόμιζαν ρέματα και ραχούλες. 

Τα «Άλα – Άλα» κόπασε, σφραγίσανε τα χείλη,

σαν ‘παίρναν τον κατήφορο, γοργά, για να γλιτώσουν,

κυνηγημένοι σαν λαγοί που τα θεριά τους ζώσαν,

στον κάμπο εσκορπίστηκε το φοβερό φουσάτο.

Πείσμωσε ο Ντελή Αχμέτ, με το κακό που εγίνη

τους μάζωξε, τους σύμμασε, τους έβαλε και πόστα,

τους έκραξε πως απ’ αυτούς προσμένει το Δοβλέτι,

τον δρόμο να ανοίξουνε να σώσουνε τ’ Ανάπλι.

Κι απέ, αφού εκρέμασε δυο – τρεις μπουλουμπασήδες,

οι άλλοι για να φοβηθούν και πίσω να μην κάνουν,

διάλεξε απ’ τον συρφετό τους πιο αντρειωμένους

και νύχτα εκινήσανε απ’ τον Άγιο Βασίλη.

Το Τρίκορφο περάσανε απ’ ένα μονοπάτι

σιμώνοντας απρόσμενα πίσω απ’ τον Άγιο Σώστη.

Πολλά ντουφέκια βρόντηξαν, πολλά κορμιά στρωθήκαν

και ένα βόλι στον «σταυρό» βρήκε τον Παπαρσένη.

Μα οι Τούρκοι δεν το χάρηκαν γιατί τους επροσμέναν,

ο Τσώκρης, ο Νικηταράς και ο Μανώλης Γκλιάτης,

που χούμηξαν απάνω τους και σαν τραγιά τους σφάζαν,

κι όσοι απ’ αυτούς απόμειναν λακίσαν για την Κόρθο.

Την ώρα που ξεμάκραινε το τούρκικο τ’ ασκέρι

κάποιοι αναθυμήθηκαν που ‘λεγε ο Παπαρσένης:

«Εμένα το κεφάλι μου εδώ μπορεί να πέσει

μα από στάρι ούτε σπυρί στ’ Ανάπλι θα περάσει».