Η ζωή που διάλεξε και δεν μετάνιωσε
Η φράση «θα τα παρατήσω όλα και θα πάρω τα βουνά» είναι κάτι που έχουν σκεφτεί πολλοί, μέσα στην πίεση και το άγχος της καθημερινότητας. Για τον Θανάση Σαβαΐδη, όμως, δεν έμεινε απλώς μια σκέψη. Έγινε απόφαση ζωής και, όπως ο ίδιος λέει, μια επιλογή που τον έκανε πραγματικά ευτυχισμένο.
Ο Θανάσης Σαβαΐδης ζούσε για χρόνια στην Αθήνα, προσπαθώντας να βρει τον δρόμο του επαγγελματικά. Είχε αποκτήσει επαγγελματικά διπλώματα ως οδηγός, όμως, όπως περιγράφει, παντού τού ζητούσαν προϋπηρεσία. Στη συνέχεια εργάστηκε ως σερβιτόρος σε επιχείρηση catering, η οποία τελικά έκλεισε, ενώ αργότερα ταξίδεψε μέχρι την Αμερική, ελπίζοντας να εργαστεί σε εστιατόριο συγγενικών του προσώπων. Η εμπειρία αυτή, ωστόσο, δεν ήταν αυτό που αναζητούσε.
Κάπως έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση να αφήσει πίσω του την πόλη και να επιστρέψει μόνιμα στο Τρίστενο Ζαγορίου, έναν τόπο που αγαπούσε από παιδί. Εκεί υπήρχε ήδη ένα σπίτι σε καλή κατάσταση, γεγονός που έκανε πιο εύκολη τη μετάβαση στη νέα του ζωή. Στην αρχή ασχολήθηκε με διάφορες δουλειές και μαστορέματα, ενώ πριν από έξι χρόνια κατάφερε να εξασφαλίσει την άδεια λειτουργίας για το κοινοτικό καφενείο, το μοναδικό του χωριού.
Σήμερα, το μικρό καφενείο-ταβέρνα που διατηρεί έχει εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς για το χωριό, ιδιαίτερα τον χειμώνα, όταν στο Τρίστενο μένουν περίπου 30 μόνιμοι κάτοικοι. Όπως εξηγεί, μπορεί ο αριθμός να μοιάζει μικρός, όμως στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν ακόμα και χωριά με μονοψήφιο πληθυσμό.
Το Τρίστενο βρίσκεται στο ανατολικό Ζαγόρι, μια περιοχή που δεν έχει γνωρίσει την τουριστική ανάπτυξη άλλων πιο προβεβλημένων χωριών της περιοχής. Ένας από τους λόγους, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι πως τα σπίτια δεν έχουν σε μεγάλο βαθμό τα χαρακτηριστικά της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής που συναντά κανείς σε μέρη όπως το Πάπιγκο. Όπως εξηγεί, το χωριό υπέστη σοβαρές καταστροφές τόσο στην περίοδο της Κατοχής όσο και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, γι’ αυτό και πολλά σπίτια είναι νεότερης κατασκευής και όχι πετρόχτιστα.
Παρόλα αυτά, ο ίδιος τονίζει ότι η περιοχή διαθέτει ξεχωριστή ομορφιά και σημαντικά σημεία που αξίζει να ανακαλύψει κανείς. Αναφέρεται στους ξενώνες σε χωριά όπως το Φλαμπουράρι και η Δολιανή, στις πεζοπορικές διαδρομές του Epirus Trail, στη λιμνούλα με τα νούφαρα κοντά στο χωριό, αλλά και στην ιστορική Μονή Θεοτόκου Βουτσάς, μέσα σε ένα εντυπωσιακό φυσικό τοπίο. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στις τοπικές γεύσεις, με τη λαχανόπιτα να ξεχωρίζει, διευκρινίζοντας πως στην περιοχή η λέξη «λάχανα» χρησιμοποιείται γενικά για τα χορταρικά και τα ζαρζαβατικά. Δεν παραλείπει, επίσης, να μιλήσει για τα ντόπια κρεατικά και τους φημισμένους γίγαντες.
Η ζωή στο χωριό, βέβαια, δεν είναι ειδυλλιακή χωρίς δυσκολίες. Ο χειμώνας στο Ζαγόρι είναι απαιτητικός και χρειάζεται σοβαρή προετοιμασία. Ο Θανάσης Σαβαΐδης λέει πως φροντίζει κάθε χρόνο να είναι έτοιμος, έχοντας τα ξύλα του, τον κήπο του και μια γενικότερη λογική αυτάρκειας, που χαρακτηρίζει τη ζωή στην ύπαιθρο. Για εκείνον, όποιος επιλέγει να ζήσει σε ένα μικρό χωριό πρέπει να είναι διατεθειμένος να δουλεύει καθημερινά με τα χέρια του, να φροντίζει το σπίτι του, να καθαρίζει όταν χιονίζει και να αναλαμβάνει μόνος του ακόμη και μικροεπισκευές, αφού η πρόσβαση σε τεχνίτες δεν είναι πάντα εύκολη.
Παρά τις δυσκολίες, δεν το μετάνιωσε στιγμή. Αντίθετα, όπως λέει, σήμερα νιώθει πως έχει βρει αυτό που πραγματικά του ταιριάζει. Κάθε φορά που επιστρέφει στην Αθήνα και συναντά την κίνηση, τη φασαρία και την ένταση της πόλης, συνειδητοποιεί ακόμη περισσότερο πόσο σημαντική είναι για εκείνον η ησυχία, η γαλήνη και η επαφή με τη φύση. Για τον ίδιο, το Τρίστενο δεν είναι απλώς ο τόπος κατοικίας του, αλλά ο προσωπικός του παράδεισος.
