Να εμπιστευθώ στην Παναγιά, την πάσαν μου ελπίδα !
Θαύματα και θαυμάσια μες στις αυλές της είδα !
Μικρά παιδιά κι ανήμποροι μπροστά της γονατίζουν !
Στην σκιά της Απειρόγαμης με δάκρυα μετανίζουν !
Ανηφορίζει η ψυχή στην Μάνα Βαγγελίστρα!
Βρίσκει γλυκιά καταφυγή στην Άγια Πολεμίστρα!
Του Αναπλιού μεσίτρια, τείχος και προστασία!
Πηγή ιαμάτων και αναγκών η Θεία βακτηρία!
Όταν η ψυχή διψά το Ζωντανό Νερό, όλα τα ανηφόρια τα θωρεί ωσάν εκείνο του Γολγοθά…
Γνωρίζει καλά πως ο κάματος της ανάβασης, θα βρει παρηγοριά και δρόσο στο τέλος αυτών των αναβαθμών της Σωτηρίας.
Συχνά -πυκνά καθώς σέρνει τα κουρασμένα της βήματα, στέκεται για λίγο να ατενίσει τις λαμπροφόρες ακτίνες της Αναστάσεως, που ξεχύνονται εκεί, στην κορυφή του πάθους και της λύτρωσης!
































































