Δεν υπάρχουν λόγια…

Πολλά τα χρόνια στα αργολικά γήπεδα… Ήσουν σίγουρα από τα καλύτερα παιδιά που είχα την τιμή να γνωρίσω.

Μόλις πριν λίγες μέρες έτυχε να μιλήσουμε για σένα με έναν παλιό μας συμπαίκτη. Σε θυμάμαι πάντα ήρεμο, ευγενικό, χαμηλών τόνων, με προσφορά και αγάπη στην ομάδα μας, τον Πανιώνιο Δαλαμανάρας.

Πριν λίγο έμαθα για το τραγικό συμβάν… Σαν βόμβα έσκασε η είδηση. Έφυγες τόσο νέος… Τίποτα δεν είμαστε τελικά – η ζωή είναι τόσο μικρή…

Διάβασα τις ανακοινώσεις των συναδέλφων σου από τα σχολεία της Αργολίδας όπου υπηρέτησες. Με πήραν τηλέφωνο και από την ομάδα… Όλοι συγκλονισμένοι.

Κρίμα ρε Φάνη, κρίμα…

Εγώ σε γνώρισα μέσα από την μπάλα, σαν συμπαίκτη και πραγματικά λυπήθηκα πολύ.

Το έλεγα και την περασμένη εβδομάδα:
«Καλό παιδί ο Φάνης» – και το εννοούσα.

Βλέπεις, στην μπάλα όλοι είμαστε παιδιά, δεν παίζει ρόλο η ηλικία.

Βιάστηκες όμως να φύγεις ρε γαμώτο…

Δύσκολα γνωρίζεις άνθρωπο με τόση ηρεμία και ευγένεια.

Καλό Παράδεισο να έχεις, φίλε μου.

Συλλυπητήρια στην οικογένειά σου…

Ιάσονας Μουσταΐρας