Η ευρύτερη περιφέρεια στο Πορτο Xέλι θεωρείται και είναι μια από τις ακριβότερες παραθεριστικές περιοχές της χώρας -και μεταξύ των ακριβότερων της Μεσογείου – και περιλαμβάνει ήδη εμβληματικά ιδιωτικά ακίνητα ήπιας ως επί το πλείστον δόμησης.

Οιαδήποτε άλλη ανάπτυξη όπως οι σκέψεις που ακούγονται για την ανάπτυξη αεροδρομίου στα 600 στρέμματα που θα βγάλει τους επόμενους μήνες προς πώληση το ΤΑΙΠΕΔ, θεωρείται βέβαιο ότι θα πυροδοτήσει μπαράζ προσφυγών από ιδιωτικούς και δημόσιους φορείς και ιδιώτες. Αν μη τι άλλο διότι θα υποβαθμίσει την αξία των ακινήτων.

Βλέπετε, η προοπτική αεροδρομίου για ιδιωτικά αλλά και μικρά επιβατικά αεροσκάφη, με τον θόρυβο και τον κυκλοφοριακό φόρτο που η λειτουργία του συνεπάγεται, δεν είναι και η πιο φιλική για τους κατοίκους της περιοχής.

Είναι εύκολο να κρύβεται κάνεις πίσω από τις παθογένειες της ελληνικής γραφειοκρατίας και την αργή αδειοδοτική διαδικασία σχεδόν για τα πάντα. Επομένως οι αμύητοι είναι δύσκολο να διακρίνουν τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους το επί εικοσαετίας σχεδόν εγχείρημα δημιουργίας μεταφορών με υδροπλάνα παραμένει όνειρο.

Ναι, συχνά πυκνά ανακοινώνονται… υδατοδρόμια. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πετάνε και υδροπλάνα ή ότι υπάρχουν καν επενδυτές διατεθειμένοι να πληρώσουν τα αρκετά εκατομμύρια που χρειάζεται η απόκτηση τους ή η ενοικίασή τους και η συντήρησή τους.

Τι να φταίει άραγε; Μήπως η αγορά έχει γεμίσει με φιλόδοξους επιχειρηματίες με άδειες τσέπες; Άγνωστο. Το μόνο σίγουρο είναι πως ούτε φέτος το καλοκαίρι θα υπάρξουν υδροπλάνα στις ελληνικές θάλασσες που θα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο κόσμος για τις μεταφορές του. Δεκάδες αδειοδοτημένα υδατοδρόμια, ναι. Υδροπλάνα όχι.

Πηγή