Βαρύ πένθος στην εκπαιδευτική κοινότητα της Αργολίδας

Ανείπωτη θλίψη για την απώλεια της 31χρονης δασκάλας και ορειβάτισσας Δώρας Καπλάνη

Με βαθιά συγκίνηση και ανείπωτη θλίψη, η εκπαιδευτική κοινότητα της Αργολίδας αποχαιρέτησε την 31χρονη δασκάλα και ορειβάτισσα Δώρα Καπλάνη, που έχασε τη ζωή της στα Βαρδούσια Όρη τα Χριστούγεννα, όταν παρασύρθηκε από χιονοστιβάδα μαζί με άλλους τρεις φίλους της ορειβάτες.

Μια νέα γυναίκα με αγάπη για τη φύση και πάθος για τη γνώση, που άφησε πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδιές των συναδέλφων, των μαθητών και των οικείων της.

Το αποτύπωμα μιας δασκάλας που πρόλαβε να αγαπηθεί

Η Δώρα Καπλάνη, στην αρχή της φετινής σχολικής χρονιάς, ανέλαβε τη Δ’ τάξη στο Δημοτικό Σχολείο Κιβερίου στην Αργολίδα. Παρότι το διάστημα παρουσίας της στο σχολείο ήταν σύντομο, κατάφερε να αφήσει το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα: με ευγένεια, ενθουσιασμό και αληθινό ενδιαφέρον για τα παιδιά, κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη όλων.

Η απώλειά της βυθίζει στο πένθος την τοπική κοινωνία και υπενθυμίζει, με τον πιο σκληρό τρόπο, πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ζωή. Η μνήμη της θα παραμείνει ζωντανή μέσα από τα χαμόγελα των μαθητών της και το έργο που πρόλαβε να προσφέρει.

Το συγκινητικό μήνυμα των συναδέλφων της στο Κιβέρι

«Με άφατη θλίψη και βαρύ πένθος στην καρδιά, αποχαιρετούμε τη Δώρα, την αγαπημένη μας συνάδελφο.

Η Δώρα ήρθε κοντά μας στην αρχή αυτής της σχολικής χρονιάς, γεμάτη ενθουσιασμό, όνειρα και αγάπη για τα παιδιά. Ανέλαβε την Δ’ τάξη και παρά το σύντομο διάστημα που πρόλαβε να υπηρετήσει στο σχολείο μας, κατάφερε να αφήσει το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα: ένα λαμπερό χαμόγελο, μια ζεστή κουβέντα, μια φροντίδα που ένιωθαν οι μαθητές μας από την πρώτη στιγμή και μια αφοσίωση στη διδασκαλία που μόνο οι πραγματικά ερωτευμένοι με το λειτούργημα του δασκάλου μπορούν να δείξουν.

Ήταν άνθρωπος με σπάνιο ήθος, με ευγένεια που αναδύεται φυσικά, με όρεξη να μάθει και να προσφέρει. Τα παιδιά την αγάπησαν γρήγορα. Κανείς δεν θα ξεχάσει την εικόνα της Δώρας να παίζει στο διάλειμμα με τους μαθητές της. Οι συνάδελφοι βρήκαν δίπλα της μια ανοιχτή αγκαλιά, έναν άνθρωπο που άκουγε, που συμπαραστεκόταν, που χαιρόταν με τις χαρές και στενοχωριόταν με τις λύπες των άλλων.

Η Δώρα είχε όμως και μια άλλη μεγάλη αγάπη στη ζωή της: το βουνό. Με σεβασμό και θαυμασμό μιλούσε για τις κορυφές, για την ηρεμία και την εσωτερική ισορροπία που της χάριζε η ορειβασία. Δυστυχώς, το ίδιο βουνό που τόσο αγαπούσε, την ξεγέλασε εκείνη την αποφράδα ημέρα των Χριστουγέννων, παίρνοντάς την μαζί με τρεις ακόμα φίλους της, με τρόπο ξαφνικό και αδυσώπητο.

Η απώλειά της είναι διπλά οδυνηρή:
χάνουμε μια εξαιρετική δασκάλα,
χάνουμε μια νέα γυναίκα γεμάτη ζωή, όνειρα και σχέδια,
χάνουμε μια συνάδελφο που μόλις είχε αρχίσει να ριζώνει στην κοινότητά μας.

Αγαπητή Δώρα,

σου υποσχόμαστε ότι η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή στις αίθουσες του σχολείου μας.
Θα μιλάμε στα παιδιά για το χαμόγελό σου, για την υπομονή σου, για την αγάπη σου.
Θα συνεχίσουμε το έργο σου με τον ίδιο ζήλο και την ίδια ζεστασιά που εσύ μας δίδαξες.

Στους γονείς σου, στον αδελφό σου, στους οικείους σου, αλλά και στους φίλους σου σε όλη την Ελλάδα που σε θρηνούν, εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή και βαθιά συλλυπητήριά μας.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα.
Με αγάπη, νοσταλγία και αιώνια ευγνωμοσύνη.»